Door de ogen van Jan Van Hecke: Fotograferen voor Togo2050 vzw

Enkele maanden geleden kreeg ik van goede vrienden Erik De Moortel en Nathalie Van Craen, beiden actief in de vzw Togo2050, de vraag of ik niet eens ter plaatse wou gaan fotograferen. Ze hadden goede beelden nodig voor de website, om het dagelijkse leven en het werk dat de vzw in Togo verricht te illustreren.

Vorige zaterdag, 20 januari 2018, was het eindelijk zover. Ik vertrok voor twee nachten naar Lomé, Togo, gepakt en gezakt met fotomateriaal en de rotsvaste overtuiging om enkele goede beelden te maken. De voorzitter van Togo2050, Eric De Bisschop, vloog mee op de heenvlucht en zou me de komende twee dagen op sleeptouw nemen.

Zaterdag 21 januari 2018.

Het zou een lange dag worden, maar het enthousiasme was sterk aanwezig. Na een tussenstop in het plaatselijke hoofdkwartier van de vzw, om het nodige materiaal op te laden, vertrokken we naar het Blessings weeshuis, gelegen op zo’n 70km van de hoofdstad Lomé. Daar werden we meer dan enthousiast onthaald door de kinderen en medewerkers. Zakken rijst, kledij en andere hulpgoederen werden uitgeladen, waarna we door de kinderen getrakteerd werden op een welkomstlied.

Togo2050Hierna maakte ik van elke kind apart een portret, een beetje zoals de schoolfotograaf die langs komt. De één al schuchterder dan de ander, maar allen met brede glimlach die er grotendeels kwam door de immer enthousiaste René die de kinderen spaghetti en macaroni liet afratelen. Een dertigtal spaghettis en macaronis later, een Italiaans restaurant zou er jaloers van worden, had ik alle kinderen voor mijn lens gehad, en na het maken van nog enkele sfeerbeelden en groepsfoto’s was het tijd om verder te rijden.

Een lange rit, over goede wegen, minder goede wegen, zandwegen en “de weg is weg” wegen bracht ons uiteindelijk bij het kleine dorpje Togbodji, gelegen aan de Mono rivier, de natuurlijke grens met Benin. Alweer werden we onder luid gejuich onthaald. TonTon Eric heeft hier duidelijk zijn sporen nagelaten.

De dorpsoverste heette ons één voor voor één van harte welkom, en we mochten proeven van het lokale brouwsel. Niet slecht, iets jeneverachtig, maar ik zou er nu ook weer niet een fles van in onze barkast zetten. Onder begeleiding van de kinderen trokken we verder het dorp in, tot aan de oever van de Mono. Het is een echte eye-opener om de omstandigheden waarin deze kinderen en volwassenen leven met eigen ogen te mogen aanschouwen. En toch sleurde de broer van de dorpsoverste me mee voor een rondleiding door het dorp en waar hij me met trots hun stokerij toonde (en waar ik nogmaals van het brouwsel mocht proeven), hun immense voorraad noten en de vrouwen die het eten klaar maakten. Allemaal héél primitief, maar deze mensen maken er het beste van.

Togo2050Kinderen spelen bij de ondergaande zon in de rivier, anderen komen vol enthousiasme en breed lachend gewillig poseren voor de camera. De kinderen isoleren en individuele portretjes maken is haast onmogelijk, van zodra ik er eentje alleen had kwamen er als vanuit het niets andere kinderen bijstaan. Het blijft hoe dan ook mooi om te zien hoe vrolijk deze kinderen zijn, zeker gezien de omstandigheden waarin ze moeten leven. Maar toch, achter veel van deze glimlachen kon je in hun ogen een zekere droefheid zien. Dat werd maar al te zeer duidelijk toen het tijd was om terug naar het hotel te vertrekken. Terwijl ik dit nu schrijf, een week later, zie ik nog altijd de blikken van de kinderen voor me toen we de deuren van onze jeep dicht trokken. Een afscheid dat vrolijk en schrijnend tegelijk was.

Ik hoop alvast nogmaals naar het dorpje te mogen trekken, en betrap mezelf er meermaals op dat ik aan de kinderen van het dorp moet denken en me afvraag hoe het met ze zou zijn.

Zondag 22 januari 2018.

De tweede dag van ons avontuur. Gezien ik diezelfde avond terug naar Brussel vloog, zochten we het iets dichter bij het hotel. We trokken naar het “Orphelinat La Jarre”, in Tsevié, zo’n 35km ten noorden van Lomé. Dit weeshuis is het feitelijke hart van Togo2050. Op dit moment worden er een tiental weeskinderen opgevangen , waarvan de oudsten opgeleid worden om in de toekomst het weeshuis zelf te runnen en verder te ontwikkelen. Alweer werd TonTon Eric van harte ontvangen, en mochten we genieten van een zang en dans sessie door de kinderen om ons te verwelkomen.

Al snel kreeg ik de naam TonTon Jan toegewezen, iets wat me voor het leven zal bijblijven. Na een speech van de alweer immer enthousiaste René was het mijn beurt om te speechen. In het Frans. Stress was mijn deel en een spraakwaterval was ik al zeker niet, ik ben beter met plaatjes dan met praatjes. Hierna gingen de kinderen alweer aan het dansen, en deze keer ontsnapten Eric en ik er niet aan. De kinderen kwamen ons zelf halen om volop mee te doen.

Togo2050En toen was het weer tijd voor de schoolfotograaf. Nadat ik van elk kind een individueel portret gemaakt had, was het tijd voor een rondleiding en de middagmaaltijd voor de kinderen. Het weeshuis La Jarre, met de hulp van Togo2050, biedt deze kinderen een thuis en een plaats waar ze kind kunnen zijn, maar leert hun ook positief naar de toekomst te kijken en zich te ontplooien tot jong volwassenen die in kunnen staan voor zichzelf en hun omgeving.

Na een uitbundig afscheid van het weeshuis nodigde Eric me nog uit voor een deugddoende lunch bij hem thuis. De mateloze inzet van Eric en de mensen van de vzw kan alleen maar toegejuicht worden en is hartverwarmend om te zien. Deze twee dagen in het teken van Togo2050 zal me bijblijven met niets dan goede herinneringen, de glimlach van de kinderen staat voor eeuwig op mijn netvlies gebrand. Ik kijk er dan ook reikhalzend naar uit om opnieuw op stap te gaan met de mensen van Togo2050, en het dagdagelijkse leven van deze kinderen en hun begeleiders vast te leggen op de gevoelige plaat.

Ik hoop dan ook dat de beelden die ik gemaakt heb hun leefwereld naar u thuis kan brengen, en u kan overtuigen om uw steentje bij te dragen aan een mooie toekomst voor al deze fantastische mensen.

Een link naar Jan’s eigen blog en website, vind je hier.

Bedankt voor het prachtige verslag, Jan!

Een gedachte over “Door de ogen van Jan Van Hecke: Fotograferen voor Togo2050 vzw

  1. Super geschreven Jan , hopelijk ontmoeten we elkaar eens ! Groeten Tony Goedbloed togo2050 medewerker

    Like

Reacties zijn gesloten.