Door de ogen van Kaat Van Laere: Blessings weeshuis en Togbodji

Kaat Van Laere, stewardess bij Brussels Airlines, ging een dagje mee op avontuur met voorzitter Eric De Bisschop, fotograaf en piloot Jan Van Hecke en stewardess Ingrid Colpaert. Haar verslag lees je hier. Dank je wel, Kaat!

Togo2050
Togo2050

21 januari 2018:

Ik werkte op de vlucht Brussel-Lomé. Aan boord zat een sympathieke vriend van onze copiloot Jan, Eric. Na de service raakten we aan de praat en onmiddellijk was ik geïntrigeerd door Eric’s verhalen over zijn talrijke projecten in Togo. Hij nodigde ons uit om ’s anderendaags samen met hem en Jan mee te gaan, om één van de weeshuizen te bevoorraden en het dorpje Togbodji aan de Mono-rivier te bezoeken.

Na kort overleg beslisten mijn collega en ik om het erop te wagen, het leek ons een unieke opportuniteit en het was bovendien eens wat anders dan de dag doorbrengen aan het zwembad…

De volgende ochtend werden Jan, Ingrid en ik opgepikt zodat we een hele dag van dichtbij konden volgen waar de VZW Togo2050 dagelijks mee bezig is.

De eerste tussenstop was bij de plaatselijke kruidenier voor de aankoop van enkele honderden kilo’s rijst, alvorens we naar de opslagplaats reden om het overige materiaal op te pikken. Met een propvolle jeep, gevuld met speelgoed, kledij, voedsel en andere levensmiddelen, begonnen we aan het eerste deel van de rit richting het ‘Blessings-weeshuis’.

De kinderen hadden de wagen al van ver horen komen en stormden ons uitgelaten tegemoet. Toen de spullen waren uitgeladen en de kinderen allemaal een nieuw t-shirt hadden uitgekozen, werden we getrakteerd op een spontane zang- en dansshow.

Alle kinderen zetten hun beste beentje voor om indruk te maken op ‘Tonton Eric’.

Het was mooi om zien dat, ondanks het feit dat dit allemaal weeskinderen zijn, ze onder begeleiding  van een team enthousiaste opvoeders en ondersteund door donaties van Togo2050, toch zo’n hechte gelukkige groep vormen.

Nadat fotograaf Jan wat sfeerbeelden had gemaakt, gingen we over tot het maken van de individuele ‘klasfoto’s’. Eén voor één kwamen de  kinderen poseren en schonken ze ons (aarzelend) hun mooiste ‘spaghettiiiiii- of macaroniiiiiglimlach’.

Toen alle kinderen aan de beurt waren geweest, was het tijd om onze reis verder te zetten.

We hadden nog een lange lastige weg voor de boeg richting Togbodji, een klein afgelegen jungle-dorpje. Het eerste deel van de weg was nog verhard, maar de wegen werden steeds smaller en hobbeliger. Een hevige regenbui zette plaatselijk zelfs een groot deel van de weg blank. Gelukkig was dit voor onze 4×4 geen enkel probleem.

Ik dacht dat het onthaal onmogelijk hartelijker kon dan in het weeshuis ‘s ochtends, maar niets was minder waar. Het hele dorp stond al vol ongeduld te trappelen wanneer we aankwamen, kinderen waren uitzinning van vreugde.

Na de verwelkoming en uitvoerige bedanking door het stamhoofd, volgde ook hier een opeenvolging van zang en dans.

Wanneer al het materiaal was uitgeladen en de kinderen wat gekalmeerd waren, namen de dorpelingen ons bij de hand om ons de rest van hun dorpje te laten zien. Enkele lemen hutten met daken van stro, elektriciteit noch stromend water, handgemaakte boten waarmee de kinderen de rivier oversteken om naar school te kunnen gaan,… Kortom een straatarm dorp maar haast volledig zelfvoorzienend; enkele kippen, wat geiten, een geïmproviseerde alcoholstokerij waar de mannen een jenever-achtig drankje brouwen (zo sterk dat ik me er niet durfde aan wagen), de jongere vrouwen die zich bezighouden met de kroost, de oudere vrouwtjes met koken…  Dit was echt ‘back to the basics’,  het leek alsof we waren binnengestapt in een National Geographic-documentaire.

We konden onze ogen haast niet geloven… Het is moeilijk te vatten dat dergelijke toestanden –in de 21e eeuw- voor deze mensen nog dagdagelijkse realiteit zijn. Daar stonden we dan op de oever van de Mono, te kijken hoe de zon steeds verder wegzakte en daarbij een prachtig licht creëerde, omringd door de leden van een zeer primitieve maar bruisende, hechte gemeenschap.

Togo2050
Zonsondergang aan de Mono rivier

Dit alles deed me toch even nadenken over hoe goed wij het hebben en het feit dat we dat niet eens beseffen.

Het deed me stilstaan bij alle nutteloze luxe die wij allemaal zo vanzelfsprekend vinden, en zelfs als levensnoodzakelijk zijn gaan beschouwen.

Togo2050
Kaat ontfermt zich

Belevenissen zoals die van vandaag plaatsen alle banaliteiten toch eens even in perspectief…

Gelukkig zijn er organisaties zoals Togo2050 die zich engageren en echt tot in de kern van gemeenschappen doordringen om te helpen waar nodig.

Togo2050
Pleziermakers

Nogmaals dank aan Kaat voor het prachtige verslag en aan Jan voor de schitterende foto’s!